Restricties voor bloggende sporters

Sporters mogen voor het eerst bloggen tijdens de Olympische Spelen, maar alleen voor persoonlijke ervaringen.

• Lees ook: Bloggen tegen de ‘Grote Chinese Firewall’

‘Het is een beetje een vaag contract. maar iedereen tekende het, dus ik ook. Maar volgens mij moet je er niet te zwaar aan tillen’, zegt Olympisch hockeyer Floris Evers. Hij doelt hier op het contract van het NOC*NSF dat elke Olympische sporter moet ondertekenen. Hierin staat onder andere welke kleding sporters moeten dragen, maar ook bijvoorbeeld waar en hoe zijn hun mening mogen uiten.

Het overkoepelend Internationaal Olympisch Comité (IOC) stelt namelijk een flink aantal eisen aan de sporters. Desondanks stemt het IOC er voor het eerst in toe dat de atleten een blog, een online dagboek met persoonlijke ervaringen, op de Spelen in Peking mogen bijhouden.

Voorheen was het Comité hier huiverig voor uit vrees dat het de commerciële akkoorden met de kranten en tv-zenders zou schaden. Hiermee zijn miljardencontracten gemoeid. Het IOC stelt nu echter dat bloggen niet valt onder journalistiek. Het IOC legt wel restricties aan het bloggen op (zie kader). Zo mag er geen commercieel gewin aan vastzitten en mag het niet gaan over andere sporters. Verder tolereert het IOC geen politieke statements van de sporters. Bij overtreding van de regels kan het IOC de accreditatie van de desbetreffende atleet intrekken, waardoor hij uit het toernooi wordt gezet.

Is dit niet een soort inbreuk op de vrijheid van meningsuiting? ‘Nee, het NOC*NSF legt in ieder geval absoluut geen restricties op aan het uiten van politieke meningen op deze blogs. Ook niet voor openlijke kritiek van de sporters op China. En ik geloof ook niet dat het IOC echt zal optreden tegen politieke statements’, zegt Erwin te Bokkel, woordvoerder van het NOC*NSF. Bloggende sporters zijn geen nieuw fenomeen voor het NOC*NSF. Tijdens de spelen in Athene in 2004 stond het comité al blogs toe. Maar het dragen van politieke uitingen, zoals politiek beladen T-shirts en armbandjes, blijft net als altijd, ten strengste verboden. Dus ook in China.

Vrijheid van meningsuiting

‘En wat betreft de commerciële belangen, dat is altijd zo geweest, nu alleen ook voor het bloggen’, vult Te Bokkel aan. Elk detail wordt geregeld, van welk soort schoen een sporter moet dragen tot het aantal logo’s dat op een pak mag staan. ‘Dit is juridisch altijd helemaal dichtgetimmerd.’

Toch lijkt het NOC*NSF zich ervan bewust dat het uiten van kritiek in China gevoelig ligt. Zo wordt een extra mediatraining aan de sporters gegeven over hoe om te gaan met kritische vragen over China. En op de Spelen zelf heeft het NOC iemand rondlopen die de blogactiviteiten gaat bijhouden. Volgens de woordvoerder is is het de bedoeling dat die ‘blogwatcher’ de commerciële belangen in de gaten houdt.

Maar waarom staat het IOC dan juist op deze spelen het bloggen toe? De voorzitter van het IOC Jacques Rogge heeft sinds Peking de Spelen kreeg toegewezen, gezegd dat het een kans is om het land politiek te veranderen. En met het bloggen zegt het IOC eigenlijk dat het met de vrijheid van meningsuiting in China veel beter is gesteld. ‘Een gevaarlijk signaal’, vindt woordvoerder van Amnesty International Ruud Bosgraaf. ‘Natuurlijk helpen alle kleine beetjes. Maar we hebben het hier over bloggen voor een kleine buitenlandse elite. De gewone Chinees heeft er niets aan. De vrijheid van meningsuiting is absoluut niet verbeterd.’

Verder staat Bosgraaf sceptisch tegenover de coulantheid van het NOC over de vrije meningsuiting van de atleten. ‘Het NOC is absoluut goed bezig en we werken ook met ze samen. Maar ik merk wel dat het comité de sporters meegeeft zich niet te bemoeien met bijvoorbeeld de mensenrechten. Ik denk dat het een atleet niet in dank wordt afgenomen als hij hier de hele tijd over blogt’.